czwartek, 18 września 2014

Dlaczego tak niewielu zbrodniarzy nazistowskich zostało ukaranych? Cz. 1

W wydaniu tygodnika "Der Spiegel" z 25.08.2014 przeczytałam bardzo ciekawy artykuł pt. "Die Schande nach Auschwitz" ("Hańba po Auschwitz") autorstwa Klausa Wiegrefe. W tekście chodziło o to, dlaczego tylu zbrodniarzy nazistowskich uniknęło odpowiedzialności za swoje czyny. Każdy słyszał o procesach w Norymberdze, ale dlaczego zostali w nich osądzeni tylko nieliczni zbrodniarze? Artykuł w "Der Spiegel" dokładnie omawia tę sprawę. Jest moim zdaniem bardzo ciekawy i dlatego chciałabym się z Wami podzielić jego treścią. Przedstawiam tu najważniejsze informacje, nie jest to dosłowne tłumaczenie.

Tekst dotyczy przede wszystkim obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Zginęło tam 1,1 miliona ludzi. Na początku tego roku została zaprzepaszczona ostatnia szansa ukarania kilku zbrodniarzy.



19 lutego 2014 roku śledczy krajów związkowych Nadrenii Północnej-Westfalii, Bawarii, Hesji i Badenii-Wirtembergii wtargnęli w dwunastu miejscowościach do mieszkań podejrzanych. Co prawda najpierw zostało sprawdzone, czy podejrzani posiadają pozwolenie na broń albo na używanie materiałów wybuchowych, ale trudno było oczekiwać od nich obrony, zważywszy na to, że najmłodszy z nich miał 88 lat. Następnego dnia prokuratora ogłosiła, że przeszukano mieszkania pracowników obozu koncentracyjnego Auschwitz. Światowe media, takie gazety jak Los Angeles Times, Le Figaro albo El País, również o tym pisały. Die Welt ogłosił przeszukania jako największą od dziesięcioleci akcję tego typu przeciwko rzekomym zbrodniarzom nazistowskim. Widać, że również 70 lat po wyzwoleniu obozu wzbudza on ogromne emocje. Nic dziwnego - wiadomo przecież, że kości jego ofiar były rozdrabniane i sprzedawane pobliskiej formie produkującej nawozy, popiół pozostały po spalonych ciałach był używany do budowy ulic, z kobiecych włosów powstawały nici i filc, a złote zęby były przetapiane i powierzane bankowi Rzeszy.

Na liście śledczych znajdowało się 30 osób: 24 mężczyźni i 6 kobiet. Byli to głównie urzędnicy, przede wszystkim dozorcy w obozie, poza tym księgowi, sanitariusze, telefoniści. Znaczenia postępowania śledczego nie umniejsza to, że wykonywali oni jedynie rozkazy. Niemiecka opinia publiczna odnotowała, że Niemcy jeszcze raz spróbowali trochę poprawić bilans najbardziej wstydliwego etapu swojej historii.

Autor artykułu dodaje, że bilans ten wypada kiepsko w stosunku do rozmiaru zbrodni. Historyk Andreas Eichmueller policzył, że spośród 6500 pracowników SS służących w Auschwitz, którzy przeżyli wojnę, skazanych zostało jedynie 29 osób. Jest to tzw. "druga wina" ("die zweite Schuld") Niemców. Po wojnie zbyt długo wypierano fakty i zmarnowano szansę na postawienie przed wymiarem sprawiedliwości i osądzenie większości zbrodniarzy. Pojęcie "drugiej winy" ukłuł w 1987 roku pisarz Ralph Giordano, który przeżył holocaust.

Następnym razem pojawi się kolejna część z najważniejszymi informacjami z artykułu. Dowiecie się, dlaczego osądzono tak mało osób odpowiedzialnych za zbrodnie i jak opieszale pracowały niemieckie sądy. Gdyby naprawdę się starały, mogłyby ukarać tysiące winnych.

Zdjęcie

2 komentarze:

  1. Losami Polski podczas II wojny światowej interesuję się od kilku lat. Wynikiem czego jest to, że wylądowałam na rozszerzonej historii. Wielu niemieckich zbrodniarzy z tamtego okresu nie zostało ukaranych. Według mnie to jest chore!! Oni zabili miliony ludzi i zostali bezkarni, podczas gdy te niewinne ofiary ginęły tylko dlatego, że Adolfik sobie upierdzielił, że Żydów, Polaków, Cyganów i jeszcze kilka innych narodowości trzeba wytepic, bo one nie pozwolą rozwijac się III Rzeszy. Co ciekawe, najbardZiej prześladowano Żydów o blond włosach i niebieskich oczach. Wiedziałaś może o tym, że właśnie ukochana Hitlera była niebieskooką blondynką? To musiała być jakaś nieszczęśliwa miłość ;)
    Bardzo ciekawy post. Czekam na cd, bo bardzo się tym zainteresowałam :D

    myheart-mymusic.blogspot.com
    katethecambrdiges.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  2. Również czekam na dalszą część artykułu.
    Trochę nie podejmuję się polemizowania, bo to temat trudny i na pewno wstydliwy, szczególnie dla Niemców. Patrząc na dzisiejsze sądy i proste sprawy toczące się latami, wcale nie dziwi mnie podobieństwo problemu w powojennej rzeczywistości. Tym bardziej, że dowody skrzętnie niszczono, nękano lub zabijano świadków...

    OdpowiedzUsuń